El pensamiento sufí de Kudsi Erguner en castellano
Bismilah al rahmán y rahim
Tengo el inmenso placer de anunciar que Oozebap ha publicado mi traducción del libro del músico turco Kudsi Erguner La fuente de la separación. Mi descubrimiento de Kudsi Erguner, cuando me habló de él por primera vez Abdennur Prado en A Coruña, ha sido una de las experiencias más gratificantes de los últimos años. En nuestra cultura española, pensamos que la música clásica es solamente la música clásica occidental, la música clásica “por antonomasia”, cuando en realidad existen muchas tradiciones musicales de música de corte, o de carácter religioso, con un legado tan sutil y fascinante como pueda ser el de Bach o Vivaldi. El libro de Kudsi Erguner es una magnífica introducción al maravilloso mundo de la música culta otomana, que tras la caída del Imperio Otomano, y la instauración de una república laica y occidentalizadora, se vio atacada y relegada como un símbolo de atraso cultural, cuando en realidad es una de las tradiciones más fascinantes y genuinas de la cultura turca, y que bebe de raíces tan ricas como la tradición sufí desarrollada en el espacio cultural que va desde la Anatolia a Irán, y en el que confluyen, entre otras lenguas y poéticas, la árabe, la turca y la persa.
Pero el libro de Kudsi Erguner es mucho más que una introducción a una música poco conocida en nuestro país, pues su reflexión autobiográfica permite recorrer el cambio que experimentó Turquía y Estambul desde los años cincuenta y en adelante del siglo XX, la creciente desaparición de unos referentes de su identidad islámica sustituidos por otros modernistas no siempre beneficiosos, y también la penetración imparable del sufismo en Occidente de la mano de diversas tradiciones espirituales más o menos complacientes con la trivialización del legado clásico. Sin caer en demonizaciones de lo nuevo ni en simplificaciones de la interacción entre pasado, presente y futuro, Kudsi Erguner articula un apasionante viaje que nos lleva a los monasterios de Estambul, a los círculos contraculturales de París y Londres, a los territorios inhóspitos y bellísimos de Afganistán antes de las múltiples guerras que destrozaron ese país, o por los Estados Unidos, de la mano de sus encuentros, sus maduraciones como artista y como creador y de su fidelidad a los valores más auténticos y humanos del islam.
La parte que personalmente más gratificante me resultó en mi trabajo de traductor fue el anexo 1 dedicado a la simbología del ney en la poesía de Jalaladdin Rumi, porque pude sacar pleno rendimiento de mi conocimiento del islam clásico de tradición árabe y persa. Pero estoy convencido de que para los lectores, familiarizados o no con el sufismo y con la historia de Turquía, este libro les resultará no solamente interesante y ameno, sino que también les ayudará a escuchar con mucha más empatía los fragmentos de música, provenientes del archivo personal de Kudsi Erguner, que acompañan en un cd esta edición cuidada, hecha con mucho cariño. La edición presente se ha beneficiado del apoyo de Junta Islàmica Catalana y de una oportuna ayuda de la Fundación Pluralismo y Convivencia. Gracias de nuevo a Abdennur, Dídac, Patricia y a tod@s los que han hecho posible su publicación.
Panorámica laboral dende o limbo

Saldo, rebaixas, 2×1, medo, inseguridade, delincuencia, protección, seguridade, alarmas, vixilancia, videovixilancia, esforzo, sobresforzo, sacrificio, flexibilidade, e dúas palabras que marcan os ritmos e os rituais: CRISE e GRATIS.
Crise, que se utiliza xa para todo e como excusa de todo.
Gratis, que garda no bandullo os desexos daqueles que non poden acceder ás rebaixas e pola que babexan institucións e empresas que se deixan adormecer por unha sinerxía de subvencionismos.
A palabra Crise da moito xogo. É un pouco máxica. Con ela nos beizos pódese despedir mellor, reducir salarios mellor, esixir máis horas extras. Todo con menos remorso rabuñando na conciencia.
A palabra Gratis, produce excitación, e da man coa anterior, unha mudanza de criterios no funcionamento interno dalgunhas entidades que se guían máis pola gratuidade do persoal que polas súas capacidades profesionais. Xa non se valoran as características individuais senon que os procesos de selección baséanse principalmente no custo que suporán os/as candidatos/as. Así, moitas persoas que son elexidas para desenvolver diferentes postos de traballo, son rexeitadas no mesmo monmento no que sae a relucir que participaron nun contrato subvencionado pola administración nos tres últimos anos, xa que de ser contratadas, a entidade perde a nova subvención. É a consecuencia directa da implantación de certo tipo de programas de “axuda a contratación” que provocan grandes dificultades á hora de integrarse no mundo laboral para quenes a viven, pois son excluídos/as da feira dos saldos a onde acuden en masa todo tipo de entidades en busca das maiores gangas.
As políticas de emprego impulsan esta dinámica xa dende o ano 2002 cando o PP en Galicia fixo estragos co aclamado e anunciado Plan Labora Xuventude con experiencia (Decreto 148/2002/ de 18 de abril) que ía acabar con todos os problemas de inserción laboral da xuventude dun plumazo, garantido.
A partires dese momento, comezaron a rodar por todos os concellos galegos multitude de mozas e mozos que traballaban por primeira vez e que deron o mellor de sí, coa esperanza de seguir traballando despóis.
Nada máis lonxe da realidade. O que se creou foi unha dinámica enfermiza na que as empresas e concellos comezaron a contratar sin ton nin son, e no caso de moitos concellos, sin saber moi ben que tarefas realizaba tal ou cal persoa. Que mais daba se era gratis. O que fixeron: contratos a esgalla, un tras outro, a vila enteira, así pasaban todas e todos por alí, coma quen fai cola para sentarse no regazo dos reis magos. O que á súa vez provocaba na cidadanía un sentimento de “agradecemento” extrano e silenciador que recorda aos anos de gloria caciquil.
A oposición política daquel momento criticou duramente estas medidas e en concreto o plan Labora, argumentando todo tipo de cotradicións con respecto as boas prácticas e as consecuencias nefastas para as e os traballadores, derivadas da implantación de dito programa ademáis de afirmar que esa medida non era máis que a reunión de políticas xa existentes Baixo un nome. Estiveron ben esas críticas, pero non foron máis que críticas. Chegado o momento, baixo o goberno do bipartito o Plan Labora foi derogado e extinguido polo Decreto 54/2006 de 9 de Marzo (Dog 32 de marzo de 2006) pondo de manifesto a pouca seriedade e efectividade de dito programa. Pero os/as que tanto aclamaban a dignidade da xuventude e o dereito ao traballo estable substituíron o Labora por outros similares, cuxas diferencias máis salientables son os nomes e os/as destinatarios, que xa non son somentes traballadores sen experiencia laboral. Ata hoxe (que voltamos ao goberno do PP en Galicia, con tendencia á baixa, na súa liña) as “políticas activas de emprego” seguen valeiras de contido, non ofrecen ningunha alternativa e son programas hocos, plantexados dende unha visión sesgada e fóra da realidade, seguen as mesmas liñas do goberno anterior con outro envoltorio.
Un exemplo en Galicia son os Programas de Cooperación a través das Deputacións (pódense consultar na Orde de 29 de decembro de 2008. D.O.G. nº 7 de 12 de xaneiro de 2009) creados supostamente para axudar á empregabilidade. Ridículos. Deixando en evidencia a cara dura da política deste país, son medidas tomadas dende a despreocupación e dende unha ideoloxía paternalista, de migallas, de sobras de banquetes. Pseudopolítica do favor e non do dereito.
Este programa foi revisado e modificado recentemente. Decidiron reducir a nove meses o contrato que anteriormente podía ser dun ano. Antes da revisión deixábanos fóra de xogo tres anos. Agora tamén sin dereito a subsidio por desemprego.
“Os traballadores e traballadoras que se contraten deberán ser persoas desempregadas inscritas no Servizo Público de Emprego de Galicia e, con carácter xeral, os que foran contratados no marco destes programas por un período superior a nove meses nos últimos tres anos, non poderán volver a ser contratados ao abeiro destas subvencións ata transcorridos tres anos” (DOG nº 7, de 12 de xaneiro de 2009).
“ Sentímolo pero non es gratis”

Para as persoas que traballamos no ámbito da educación, o caso das Ongs, é particularmente sangrante. Dende que a sombra da famosa Crise comezou a planear, destapouse quizáis con máis evidencia o funcionamento interno de moitas delas, viciado e seguidista, ideoloxizado e tremendamente paradóxico.
Partindo da base de que unha Organización non Gubernamental ten este nome precisamente pola súa independencia, vemos como moitas delas cada vez dependen máis do Goberno e das súas subvencións.
Partindo da base de que as Ongs traballan para garantir os dereitos individuais e a convivencia social, atopámonos con que os valores que moitas promoven cara afóra non son vividos dentro, onde o persoal contratado é despersonalizado ata tal punto que comprer cos requisitos profesionais que piden significa non ter horarios, non ter cargas familiares, nin fillos, parella a poder ser tampouco, someterse á causa, non cuestionar nada, e estar absolutamente agradecida por te permitir formar parte de tan importante e nobre labor. O último requisito engadido e cada vez máis decisivo: ser Gratis.
Por todo elo recibirás un salario mínimo e moitas veces correspondente a unha categoría profesional inferior. Algunha Entidade de Iniciativa social concreta e que traballa directamete para a administración, ofrece sin ningún tipo de pudor un contrato con horarios esclavistas por un “salario de 750 euros ao més coas pagas extras prorrateadas”. literalmente. Isto se aceptas, solidaria coa crise, senon, xa haberá outras persoas máis entregadas, máis sacrificadas.
“ O dereito laboral estase a reducir ao dereito de traballar polo que queiran imporche. O traballo é o vicio máis inútil. Non hai no mundo mercadería máis barata que a man de obra. Mentres caen os salarios e aumentan os horarios, o mercado laboral vomita xente. Tómeo ou deixeo, que a cola é longa” Eduardo Galeano. Patas arriba. A escola do mundo ao revés. 1998.
Non se trata porén de demonizar as ongs, afortunadamente non todas funcionan así, precisamente por iso é tan necesario cuestionar estes comportamentos e actitudes pasivas. O efecto sedante que producen as subvencións hai que combatilo. É a súa reponsabilidade loitar en primeiro lugar pola dignidade laboral do seu propio persoal. Qué valores se pretenden se non?
Lograr qué obxetivos, a costa de qué, de quénes?
En troques, a tendencia é preferiblemente a busca de persoas gratuitas. Ciclos e máis ciclos aparecen como fungos para substituir alegremente a calquera formación universitaria a baixo custo, e avalados polo Ministerio de Educación ( Animador/a sociocultural, Axente de igualdade, Monitor/a de Tempo libre, Mediador/a intercultural, prospector laboral…) que segue uns principios de competitividade laboral e capacitación profesional inspirados na última campaña das rebaixas xa que, por unha banda, crea profesionais que van malvivir con salarios miserables e pouca formación, e por outra banda, crea outra barreira na lista de dificultades de empregabilidade das/os que nos formamos nun campo específico como a Educación social, desacreditando así a nosa función e invisivilizándonos máis. Tendencia á especialización-deshumanización. ¿Onde está o beneficio? ¿Qué tipo de educación se promove? Universidades como Canteiras para empresas? Empresas con formas xurídicas de ong? A Educación ao servicio de qué propósitos? Da formación integral de persoas que aprenderán a Vivir ou da preparación de obreiros/as á disposición do sistema productivo?
As Ongs non son empresas, porén, cada vez, os seus mecanismos de funcionamento son máis parecidos, estando adscritas moitas delas a convenios obsoletos e que poñen aos profesionais en situacións de absoluta precariedade laboral. O cambio radical da estructura interna debería ser o primeiro paso a dar por todas as entidades de iniciativa social que sexan merecedoras de tal nome. O contrario, vai en contra da nobreza e do bo traballo das entidades que fan unha labor seria e cuxa credibilidade é cuestionada por culpa deste tipo de comportamentos.
É comprensible e aceptable que calquera entidade acepte con agrado axudas e subvencións. De sobra é sabido que se necesitan moitos recursos para levar a cabo funcións sociais tan complexas e necesarias. Incluso é positivo que os gobernos tomen estas iniciativas de apoio (ao fin, estánlle aforrando moito traballo). Pero ben plantexadas, con actuacións previstas para situacións coma a que se está a dar (mesmo parece que algunhas políticas deste tipo son alegres presentes para as empresas en lugar de medidas para frear o desemprego).
E seguimos no mundo dos paradoxos. Porque estas políticas non solo nos afectan terriblemente ás/os profesionais. Tamén se levan por diante a calidade do traballo das entidades e a efectividade da labor coas persoas destinatarias, sexan familias, individuos ou grupos sociais. Así, multitude de ongs, concellos e empresas entran nunha dinámica de traballo pechada e circular. Ano tras ano repítense as mesmas tarefas porque hai que instruir ao novo persoal que cando comeza a integrarse ben e a desenvolverse xa está firmando o finiquito. Isto provoca agotamento e falta de motivación para os que cumpren a función de insructores dentro da entidade, e frena a capacidade de inventiva, de creatividade, de construcción e crecemento do traballo. En definitiva, de eficacia. Produce estancamento, desmotivación, eterna repetición, sopor, tedio.
Namentres, nos períodos de entresubvencións, moitos e moitas profesionais deste país vivimos no limbo. A eterna espera. Sempre coa maleta a punto para coller rumbo a algures. Sempre esperando a que nos dean luz verde dende mercados virtuais que nos envían en misións imposibles, coa nosa vida flotante, incerta, gaseosa, esperando… Ás veces no limbo, danos por delirar e soñamos con traballos decentes.
“ Na Gran Bretaña son cada vez máis numerosos os traballadores que permanecen nas súas casas, sempre disponibles e sen cobrar nada, ata que soa o teléfono. Entón traballan por un tempo, ao servizo dunha axencia contratista. Despóis, voltan ao fogar, sentados esperan que o teléfono soe de novo” Eduardo Galeano. Patas arriba. A escola do mundo ao revés.1998.
“ O traballo decente resume as aspiracións das persoas na súa vida laboral, aspiracións en relación a oportunidades e ingresos¸dereitos, voz, recoñecemento, establidade familiar e desenrolo persoal¸ xustiza e igualdade de xénero… O traballo decente resulta fundamental no esforzo por reducir a pobreza, sendo un medio para acadar un desenvolvemento equitativo, inclusivo e sostible” Obxetivos establecidos pola OIT 2009
“O tempo de traballo non reflicte a calidade, a intensidade ou a eficiencia do traballo” Resolución sobre a medición do tempo de traballo revisada en 2009 pola OIT
O curioso, e que estamos nunha situación socioeconómica que requiriría a lucidez de invertir máis que nunca en recursos sociais e educativos. En políticas laborais modernas, xustas, dinámicas e sen embargo, estamos recurrindo a plans de salvamento obsoletos, retrógradas. Camiñamos cara atrás. Estanse dando as respostas que se daban fai dez ou doce anos. Véndense case que as mesmas mensaxes: apretar o cinto e non esixir moito que non están os tempos para iso. O mellor e estar caladiños. Coidarnos moito da delincuencia e agarrarnos ben ao que temos. Ao final, parece que hai que recordar aos partidos políticos e ao Goberno en concreto o que parece unha obviedade: Están onde están por e para a cidadanía, para representarnos e para xestionar a calidade de vida individual e colectiva. Por elo, ten que estar preparados para analizar e cambiar as políticas que non funcionan e desenvolver accións serias e responsables. Non nos vendan idearios nin sentimentos.
“A felicidade ten escasamente que ver coa xestión pública. As instancias políticas nada teñen que ver co destino humano, senón co feito de que a pertenza a unha sociedade poida resultar máis ou menos grata ou máis ou menos convulsa a interacción e a convivencia…..Hai que devolverlle á política a súa sobriedade, a súa función social, a reslolución de necesidades primarias… e deixar os outros horizontes de sentido, as expectativas estéticas e intelectuais, a necesidade espiritual do ser humano, para a filosofía, o coñecemento de sí mesmo, a arte de vivir” Xesús Manuel Valcárcel. Animal Sentimental. 1997
Estamos en crise, si, pero estructural, política, de valores. Parece mesmo que repetimos a historia unha e outra vez. Se revisamos a situación sociopolítica e económica da década dos 90, cando se deu unha situación de crise sonada e dura, podemos intuir que se viviron momentos ben semellantes ós actuais, e as respostas políticas foron tamén similares. Cuestión de perda de Memoria histórica? Non o creo. Penso máis ben que a cuestión está intimamente relacionada coa tendencia cada vez maior de pensar a política dende unha perspectiva de mercado. Económica. De producción. Mentres esta visión mercantilista do Mundo non mude, repetiremos unha e outra vez a mesma situación. É agora cando habería que apostar por aquelo que precisamente se está a aniquilar. É agora cando máis hai que coidar a educación, a saúde, o traballo, os dereitos sociais e a solidariedade. Do Romanticismo e da Vida xa nos encargamos nós.
Eva Cañizares Alvarez
Educadora Social
La homofobia específica de Tariq Ramadan
Bismilah al rahmán y rahim

Nuevas declaraciones de Tariq Ramadan de carácter homófobo, en el programa de radio “Générations citoyens“, y con además la “obligatoriedad voluntaria” del velo a partir de la “edad de razón”, es decir, “14, 15 años”.
Dejo la cuestión del velo, me lo tengo prohibido, me concentro solamente en la cuestión del discurso homófobo (en torno al minuto 30, y unos minutos después). En realidad, el mecanismo está muy rodado
1) presupuesto indiscutible: todas las religiones, “incluso el Dalai Lama” (bis), prohíben la homosexualidad, “incluso la condenan”.
2) inmediatamente: “ahora bien”, no se trata de pensar en castigar.
3) no se debe imponer al islam que acepte “el acto“.
Es un esquema feroz. Porque no se trata de que admitamos ingenuamente una aceptación de las personas de forma abstracta, sino de defender el respeto incondicional a todas y todos en su integridad, en su identidad, que incluye su sexualidad, que es su dignidad.
Las religiones no dicen nada sobre la homosexualidad que no sean solamente sus lecturas patriarcales. Sus lecturas feministas demuestran fehacientemente que cualquier texto tiene una dialéctica entre lo unívoco y lo equívoco que se ejerce en cada una de sus secuencias léxicas, sintácticas y contextuales. El resto es manipulación que pretende mantener unos esquemas sobre la sexualidad aberrantes e hipócritas. Las menciones de Tariq Ramadan a los textos no son sinceras, puesto que ignora deliberadamente los comentarios que cuestionan la supuesta homofobia , que desmienten la anulación de la vitalidad del Corán.
Para acabar, el programa degenera definitivamente entre bromas entre presentadores (hombre y mujer), Tariq Ramadan y el cantante de rap Médine, que además de ser de pésimo gusto, eran insoportablemente machistas. No soporto las “bromas de cama” de mujeres activas en la política, por muy de derechas que sean.
Muerte de un imam en Detroit: nunca sabremos qué pasó.

Bismilah al rahmán y rahim
Un imam que, acribillado por balas, es presentado ante la opinión pública como un peligroso terrorista (“radical group islam”), que tenía como objetivo atacar a los EEUU mediante el uso de la fuerza indiscriminado. Un loco pro-qaidista. Tal vez. Pero muy loco para estar al mismo tiempo a favor de los talibanes, Hizb Allah (sic) y al-Qaeda, si creemos la explicación mediática. O muy poco enterado de quienes son sus mentores. Pero es que este imam no era un chaval veinteañero iluminado sino que tenía 53 años, estaba casado y tenía hijos. Su mezquita estaba en un barrio muy conflictivo de Detroit, atacado por el crimen organizado, la corrupción, el tráfico de drogas, el proxenetismo y la destrucción del tejido social y familiar. Su mezquita daba de comer a necesitados y ofrecía cobijo a los sin-techo. El imam pertenecía a la asociación americana islámica Muslim Alliance of North America, que tiene que ser una red bastante respetable de comunidades islámicas compuesta mayoritariamente por musulmanes negros.
Tal vez ha habido un tiroteo cruzado con un fatal resultado.
Tal vez ha habido además una intervención “enérgica” del FBI con ciertas sombras.
Tal vez la historia tiene ramificaciones en la corrupción de la policía y en el encubrimiento de la eliminación de un estorbo para el crimen organizado.
Tal vez hay además un componente racista e islamófobo.
El principal sospechoso ya silencioso, el imam acribillado por balas, ya no podrá defender su inocencia ni responder de los delitos que se le hubieran imputado de haber sido simplemente detenido.
Actualización: comunicado muy digno de MANA Lexington, KY (10/29/09) ofreciendo un poco de luz sobre este caso que ya me huele demasiado a policía corrupta, mafia, manipulación, encubrimiento de actividades delictivas, racismo, islamofobia y pésimas prácticas periodísticas (gracias a Carlos Sardiña).
Honduras ya tiene una mezquita
Al-hamdu lillah, superando las barreras culturales y políticas, los hermanos y hermanas de Honduras han fundado una mezquita que hará florecer inshâ’ Allah el mensaje transmitido al amado profeta Muhámmad en un país valiente que lucha decididamente por su futuro. Copio a continuación el mensaje de la hermana Jamila Noor, que Allah llene de virtud y fuerza, así como a todos los hermanos y hermanas del otro lado del océano…
INAUGURADA PRIMERA MEZQUITA HONDUREÑA EN TEGUCIGALPA, HONDURAS
El viernes 9 de Octubre a las 19 horas, fue inaugurada en Tegucigalpa, la primera Mezquita hondureña.
En un acto sin precedente, la Sociedad Islámica de Honduras cumple con uno de sus objetivos el cual es brindar a los musulmanes y musulmanas del país los medios e instrumentos necesarios para la práctica de la religión Islámica.
Es así que en un sencillo acto, se reunieron musulmanes hondureños y de otras nacionalidades e hicieron juntos el Salat en la nueva Mezquita.
Se contó también con invitados especiales y personas que asisten regularmente a las clases sobre islam que desde hace varios meses imparten.
El Presidente de la Sociedad Islámica de Honduras, Abdel Azim Rodríguez, agradeció a los hermanos que han contribuido con este proyecto, especialmente los hermanos musulmanes de Tennessee, cuya ayuda ha sido fundamental e incondicional, tal como debe ser la solidaridad islámica enseñada por Profeta Muhammad (s.a.a.s).
La Mezquita se encuentra abierta de lunes a domingo en horario desde las 8: 00 A.M hasta las 21:OO P.M. Y se imparten clases de Islam los viernes a las 19:00 horas de manera permanente.
La dirección de la nueva Mezquita es colonia Miraflores, 8 calle sur bloque 20 casa 3801, Tegucigalpa.
Para mayor información, los musulmanes interesados pueden llamar a los teléfonos 00-504-98885492 y 00-504-97181554. O escribir al correo islamhonduras@yahoo.com
¿Indignación xustificada?

No seu derradeiro ártigo islamófobo no xornal El País ‘Islamofilia’ y ‘lepenización‘, o catedrático de Ciencias Políticas Antonio Elorza denuncióu o emprego gubernamental dos cartos destinados á Alianza de Civilizaciones, cunha irónica alusión, xulgen vostedes: ” el pasado agosto, el Consejo de Ministros destina 650.000 euros a la Alianza de Civilizaciones… sustraídos al Fondo de Ayuda al Desarrollo [...]“. Hoxe lemos que no caso Malaya, os cartos malversados /blanqueados pola trama de corrupción madrileña-marbellí chegaron ós 671 millóns. É dicir, 1000 veces máis. Xulgen vostedes se a indignación está xustificada (e non lles falo da trama Gürtel).
Decálogo de propostas en defensa do galego (citando ó Carlos Callón)

Paréceme difícil aplicalo agora, pero non imposíbel:
- Fala en galego sempre que poidas. Coa familia, cos amigos e amigas etc. Fai o propósito de falar en galego a quen sabes que te entende aínda que até o de agora lles falases en castelán.
- Respecta a aquelas persoas que che falen noutra lingua, mais exixe que tamén as outras persoas respecten a túa.
- Diríxete en galego a todos e todas: na rúa, por teléfono, no centro de ensino, no traballo. Verás que te entenden. Continúalles a falar en galego, aínda que che respondan noutro idioma.
- Ás persoas que coñezas que entenden o galego coloquial, mais mostran curiosidade por algún termo que ignoran, explícalles o significado desas palabras, axudándoas a ampliar o vocabulario. Se alguén se esforza en falar o noso idioma, axúdalle e demóstralle que valoras o seu comportamento.
- Respecta as diferenzas locais da lingua. Coñece as particularidades de cada zona. Esta é a riqueza do galego, como a de todas as linguas.
- Toma a decisión de escribir todos os apuntamentos, notas, correos electrónicos e cartas en galego. A partir de hoxe pon sempre o teu nome en galego. Fai mudar os teus papeis, impresos, rótulos etc. Sería ben triste que por aforrar uns pequenísimos gastos deixásemos de contribuír á expansión do noso idioma.
- Faite subscritor/a de publicacións escritas total ou en boa parte en galego. Le libros, asiste a espectáculos teatrais, musicais, cinematográficos, visita páxinas web etc, na nosa lingua.
- Exixe de todos, mesmo das institucións máis rutineiras, que che escriban en galego. Faino amabelmente. Non perdas o tempo e os nervios en pelexas cos inimigos declarados da lingua do país. Déixaos de lado, ignóraos.
- Se tes como lingua familiar o castelán, interésate pola nosa lingua. Loita contra a inxustiza fomentada durante tantos anos. Toda a represión dunha lingua é un acto de barbarie. E sobre todo tenta falala e escribila, porque a mellor defensa de calquera lingua é o seu uso.
- Se sentes un bloqueo psicolóxico, como adoita ocorrer para pasar a falar en galego con persoas e en ambientes en que sempre falaches castelán, comeza por usalo cos descoñecidos, a practicalo en situacións novas, para ilo introducindo despois na túa esfera habitual. Non te avergoñes dos defectos de pronuncia ou escrita; respectar o galego mais a distancia, “sen rompelo nin lixalo”, iso si que deteriora o idioma.
Copiado de “O compromiso individual na normalización do galego“, post de hoxe de Carlos Callón.
Frío de Alemania y calor de Portugal
“Nada más será como antes” en Portugal, dice agradeciendo al más de medio millón de votantes del Bloque de Esquerda el doctor Francisco Louçã, líder de la fuerza de la izquierda anticapitalista portuguesa. Las prioridades de los próximos 16 diputados serán pesar sobre el gobierno socialista en minoría para imponer la refundación del Estado social, de la política de Educación, la transparencia en la gestión económica y la lucha contra el desempleo y la precariedad. Es un resultado alentador para la construcción de la gran izquierda europea en todas las diferentes administraciones estatales, regionales y locales. Más allá del poder y la fuerza del NPA francés para movilizar y luchar en la calle, vemos el resultado de un trabajo serio y riguroso de una fuerza joven y vecina dispuesta a cambiar decisivamente la política desde la izquierda.
De Alemania, en cambio, nada bueno a corto plazo podemos esperar, sino todo lo contrario. La próxima coalición de todas las derechas bajo el mando firme de Angela Merkel anuncian un nuevo foco de liberalismo brutal que irá marcando el paso del resto de la gran maquinaria de la UE. El resultado del partido Die Linke ha sido bueno, con un 12 %, pero es un partido que lastra todos los problemas de unas estructuras y aparatos monolíticos, como sucede en España con Izquierda Unida.
La formación Izquierda Anticapitalista debe fijarse mucho en lo que suceda en adelante en Portugal, y aprender de nuestros vecinos la forma de hacer política que le permita tener su capacidad de representatividad e influencia. Yo apunto ya lo que me parece urgente, a saber, romper con un discurso filo-abertzale patético, que nos aleja de cualquier análisis certero sobre la realidad política y de libertades en nuestro país, y nos enmudece cuando hablamos de una alternativa seria al gangsterismo de Repsol y de Moratinos, a la miseria del aparato del PSOE y a la deficiencia culpable de la Administración socialista, sin entrar más en detalles.
¡Vale ó Francisco Louçã, viva a esquerda!
Espectros de Rumasa

El escándalo para mí roza lo grotesco, ver en horario de máxima audiencia en la Televisión Pública un anuncio publireportaje de Nueva Rumasa, cuyo lema es “Comprometidos con el empleo”. José María Ruiz-Mateos y Jesús Gil, cada uno por su lado y sucesivamente, fueron y vuelven a ser (¿resurrección próxima del imperio de GIL, tal vez en Sanxenxo?) los dos pilares del berlusconismo en España, con menos éxito, más patéticos y más trágicos. Estafas colosales, fraudes con muertos, techos y urbanizaciones y fábricas desguazadas por dentro financieramente, Opus Dei, fútbol, populismo, espejismo europeo, la abeja, el GIL (Grupo Independiente Liberal), la imagen de Ruiz-Mateos en la televisión en un invierno del ‘83, es decir, en la prehistoria, o la imagen de Gil en la piscina con bellinas, el liberalismo, lo nacional, la banca, la nobleza de los pobres y los pobres para la nobleza, las estafas, blanqueos, expropiaciones, gobiernos socialistas y gobiernos populares, el ridículo y el pornopaletomarbellí, junto con la conspiración, los bancos, los SWAP, los hedge funds, el capitalismo funeral y el fantasma del pasado-Rumasa como pasado de la ruina masiva y de la masa de rumores de golpismo, de Iglesia, de la derecha. Del ABC, EL MUNDO, de los páramos de la clase potentada en este país de señoritos, cabrones con título y masas explotadas.
Esta es la escritura posible, mi pasado repasado por el pasapuré de la verdad, del presente, del recuerdo.
Degradación del kitsch

“Benjamin’s kitsch was the degraded form in which his generation had experienced that object world in childhood. Kitsch might be defined as that peculiar mixture of bad taste and bad design produced by embelleshing with a decorative form inappropiate to its function. He stressed this ornamental face of kitsch, the tangled of “most inward entwinements” into which it led. By extension, kitsch reared its head in any modern phenomenon that betrayed an ornamental face, from the overstuffed bourgeois interior where it held sway to the sentimentality and verbosity of the conversations that filled out the little remaining space. For Benjamin, these things offered “the most matter-of-fact picture of our way of feeling” (II 621).”
John McCole, “Benjamin and Surrealism: Awakening”, en Walter Benjamin and the Antinomies of Tradition, Cornell University Press, 1993, p. 215.
Antisemitismo(s)

“Is antisemitism a single phenomenon? Can a term coined in the 1870s be applied retrospectively to the hostility to Jews found in the Roman Empire, in Europe in the High Middle Ages and in Europe since the Enlightenment , without imposing a spurious unity upon diverse phenomena? Recalling Lovejoy’s famous paper ‘On the Discrimination of Romanticisms’, one may be tempted to propose a discrimination of antisemitisms that would dissolve the unity of the concept. Under the impasse of the Holocaust, however, and feeling that such an immense catastrophe must have correspondingly tenacious historical roots, attempts have been made to write a continuous history of anti-Semitism from the ancient world till the twentieth century.” (Robertson p. 151)
Ritchie Robertson (1999): The ‘Jewish question’ in German literature, 1749-1939: emancipation and its discontents, Oxford University Press, 1999.
Huellas de Kristeva

“The traces that map the contours of Kristeva’s life are most easily reconstituted by examining the terrain of her immense written production, from the linguistic study Séméiotikè: Recherches pour une sémanalyse (Studies in Semanalysis) in 1969, to her latest work, a novel whose title, Les Samouraïs (The Samourais), echoes Simone de Beauvoir’s Les Mandarins of a generation earlier. Perhaps Kristeva’s most famous and influential work is her doctoral thesis, published in 1974 as La Révolution du langage poétique (The Revolution in Poetic Language), where she first introduces the notion of le sémiotique (“the semiotic,” to be distinguished from la sémiotique ["semiotics"], the science of signs). That year also marks the publication by Des Femmes of Kristeva’s observations on Chinese women, Des Chinoises (About Chinese Women), a book that reflects the Maoist obsession of the Tel Quel group during that period [...]“,
citado del artículo de Lynne Huffer en French Women Writers, Eva Martin Sartori, Dorothy Wynne Zimmerman (eds), University of Nebraska Press, 1994, p. 244.
¿Para qué quiere Cospedal una luna de miel (con un economista de 62 años)?

Cospedal se casa con un viejete más pasado que un trapo sucio, con dudoso pasado franquista y con turbio ex-presente inmediato en la Caja de Castilla La Mancha, o sea un elemento facha de la escuela sevillana, Ignacio López del Hierro y Bravo, emparentado con lo más facha de Madrid, y además llora y se queja de descortesía y reclama que el parlamento manchego se pare para aplaudir como la desvirga el viejete, por qué si no, ¿a qué viene hablar de boda de miel “romántica”, como si fuera una virgen recién casada de buena familia? Esa mujer tiene mala lengua. Y es boba. Es la encarnación de la regresión en lo más machista, cutre, hortera, marbellesco y sinvergüenzas que conforma la idelología y la práctica del PP. Pero lo peor es que ¿para qué quieren luna de miel pública y notoria si además ya viven en pareja? Es insultante esta exhibición de una sensibilidad romántica de pacotilla y me da que en realidad lo que quiere es parecer más joven de lo que es. A mí ya no me da ni asco, por mí como si se queja de que no la quieren, a ver si el PP se da un buen batacazo y desaparece esta pelmaza machista y patriarcal que se entrega en cuerpo y cuerpo al capitalismo de la estulticia.
Feijóo en su Xanadú

Se abren las puertas del Castillo, el presidente de la Xunta Núñez Feijóo recibe a las masas en su Xanadú. Un castillo, el de Soutomaior, como metáfora de su fortaleza pujante y casi rejuvenecida por los manantiales de su gloria incipiente. ¿Y qué dice Feijóo a las masas? Que su método funciona muy bien, que están consiguiendo crear la mayor empresa de contratación, especulación y diversificación jamás realizada en Galicia. De los percebes en Bueu a los yates de Sanxenxo, el lujo bling bling, los sueldos mil veces más gordos que los de las cocineras que preparan toneladas de pescado -y sin contrato- para los amantes conectados al buen comer, y llegarán las damas/escort como llegaron en Italia con Berlusconi y en Marbella con el difunto Gil y Gil (que descansa en su paraíso privado). Eso sí, girls y Opus Dei, y volverán las brigadas antiabortistas, y los conciertos de Manolo Escobar para las masas, y hasta promociones especiales para rodar en gallego una nueva versión de “sin tetas no hay paraíso”, pero sin narcotráfico, que eso ahora aquí ya no existe. Eso sí, Fraga empieza a estar asqueado de tanto nuevo rico a su alrededor y como buen franquista que es, piensa que está siendo todo demasiado fácil y que falta disciplina. Es que como se meten farlopa hasta en el escenario, pues el Fraga ya pone caras de querer irse cuanto antes.
Además ya tiene pirámide dominando Santiago, como buen rey pionero de la democracia popular en Galicia.
un silencio de Éluard
Cien guerras cruentas piden cita para rezar ante la tumba de Paul Éluard. Los hombres en los versos del poeta francés eran reales, mientras que los hombres en las guerras de hoy son virtuales. La miseria en los versos dolía más que en los barrios de chabolas de hoy. La sangre de su metáfora y de su metonimia manchaba más que las fotos que nos llegan de los cinco continentes mediante los canales solidarios, y cuanto más leemos a Éluard más vemos que perdemos un siglo más en la lucha por la libertad.
Más:
Galicia en manos sucias

Bismilah al rahmán y rahim,
Ya no se trata de la vuelta exitosa a la corrupción masiva, de la impunidad de alcaldes corruptos y condenados, de los empleos a dedo en las diputaciones e instituciones gobernadas por el PP, de sacar el dinero de los libros de texto para todos para dárselo al Opus Dei y sus colegios segregacionistas, de la chapuza inmensa de la consulta “a los padres” sobre la enseñanza del gallego (¡en Galicia!), y de la revocación de todas las políticas sociales de vivienda, coostas, educación y sanidad del bipartito progresista. No, esta vez se trata del escándalo mayúsculo de una sentencia condenatoria de la actual consellera de Traballo directora de formación y contratación de la consellería de Traballo (¡tal cual!) por despedir improcedentemente a una asalariada (¡sin contrato!) que ejercía de cocinera y empleada del hogar…
Ana María Dïaz López no dimite. Para eso está Feijóo, para proteger a sus subordinados tan poco presentables, y denunciar de paso “la cacería contra el PP”… como dicen a coro los bobos Rajoy, Trillo, Camps, Esperanza Aguirre, Montoro, Cospedal, Arenas, Intereconomía, El Mundo, ABC, La Razón… y Aznar.
Galicia del PP es Galicia en manos sucias.







